«Όχι στον προσχηματικό διάλογο για την Παιδεία»

Ο Συντονιστής Μορφωτικών Υποθέσεων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Επικρατείας, κ. Θεόδωρος Φορτσάκης, ο υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων, βουλευτής Λαρίσης κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος και οι βουλευτές... – μέλη της Ομάδας Διαρκούς Επιτροπής (Ο.Δ.Ε.) Μορφωτικών Υποθέσεων, μεταξύ των οποίων ο βουλευτής Πιερίας Κ.Κουκοδήμος, με αφορμή την αποχώρησή τους έκαναν την ακόλουθη δήλωση: από το    λεγόμενο διάλογο για την Παιδεία «Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τις μοναδικές “περγαμηνές” που μπορεί να επιδείξει είναι αυτές της επικοινωνιακής παραπλάνησης. Αντιθέτως, το έργο της είναι μηδενικό, όπως επίσης και η αξιοπιστία της. 

Η διαπίστωση αυτή ισχύει και στον τομέα της εκπαίδευσης, όπου τα αποτελέσματα της έως σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής συνιστούν το λιγότερο οπισθοδρόμηση και καταβύθιση στο βάλτο των παθογενειών περασμένων δεκαετιών.
Η ηγεσία του συγκεκριμένου Υπουργείου, δεσμευμένη από αναχρονιστικές ιδεοληψίες και δογματικές εμμονές, δρα κατά τρόπο ερασιτεχνικό, διχαστικό και εν τέλει καταστροφικό, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των επιλογών της.
Ταυτοχρόνως, για μήνες υποτίθεται ότι λαμβάνει χώρα ένας διάλογος για την Παιδεία, ο οποίος θα οδηγούσε στη χάραξη μιας κοινής γραμμής για την αναδόμηση του εκπαιδευτικού συστήματος. Πολύ σύντομα, αποκαλύφθηκε ότι και αυτή η κυβερνητική πρωτοβουλία αποτελούσε ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης και των εμπλεκομένων φορέων. Και αυτό, διότι το Υπουργείο Παιδείας συνέχιζε, χωρίς αναστολές, να νομοθετεί κατά το δοκούν, αδιαφορώντας παντελώς για τις προτάσεις που κατατίθενται στο πλαίσιο του διαλόγου. Συχνά, μάλιστα, προωθεί τις νομοθετικές του πρωτοβουλίες, κατά τη μόνιμη τακτική της Κυβέρνησης, με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της συμπεριφοράς αποτελούν η κατάργηση των προτύπων σχολείων, των ολοήμερων σχολείων, καθώς και αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Όλες αυτές οι διευθετήσεις, στο όνομα της προοδευτικότητας, που δήθεν εκπροσωπεί αυτή η Κυβέρνηση, δεν είναι τίποτε άλλο από τη δικαίωση της μετριότητας, της ισοπέδωσης των πάντων, της αναξιοκρατίας και της αυθαιρεσίας.